Benca i Goya

Bencin rad ima mnogo dodirnih tačaka sa radom španskog genija Franciska Goya.
Po mišljenju nemačkog stručnjaka Klausa Schrötera, Benca će morati da bude uključen medju velike, ekspresionističke umetnike evropskog slikarstva, poput Rembranta, Goye, Muncha.
Zajedničko Bencinom i Goyinom stvaranju je izmedju ostalog, da je umetnost kombinacija drevnog i modernog slikarstva, kao i značajan interes za tamniju stranu života – gde spada i globalna pandemija gripa u periodu od 1918-e do 1920-e.
Između 1821. I 1822. Goya je ukrasio svoj “Dom Gluvih” velikim zidovima I uljima na platnu koji su poznati u istoriji umetnosti pod nazivom “Crne slike”.
Sklonost ka fantaziji, koja se kod njega usadila i jačala zbog njegove gluvoće, pomogla mu je da dostigne vrhunac.
U njegovim zidnim slikama se spaja njegova lična monumentalnost sa opuštenom imaginacijom.
Lica sa klasicistički izraženim karakterom su najviše iskrivljena.
Izbor slikara je sveden na belu, braon i crnu boju.
Na račun pripovedanja primenjuje oblik i veličinu detalja, koji su i pojednostavljeni i izraženi do te mere, da se ova tela mogu opisati kao ekspresionistička.
Goyna strast ka jezivom , njegova sklonost ka dramatizaciji, njegova mizantorpija, pre svega njegov pesimizam i potreba da se otkriju snage koje je smatrao glavnim pokretačem egzistencije, su se razvili u scene, gde ne fale veštice, stari odvratni ljudi, niske strasti, nemilosrdna borba, seoski pijanci i saturn koji proždire svog sina koji krvari.
Intuitivno izabranu tehniku sa minimumom materijalnih sredstava doseže Goya – ako na tren izuzmemo zastrašujuće sadržaje slika – daje zadivljujući, šokantni rezultat.